تحليل و رد استدلال‌هاي تسلسلي و عدم امكان شناخت در گفت‌وشنود پارمنيدس افلاطون

در اين مقاله بخش نخست گفت‌وشنود پارمنيدس موردبررسي قرار مي‌گيرد. اين گفت‌وشنود دو چالش عمده را پيش روي نظريه صورت‌ها قرار مي‌دهد كه عبارت‌اند از: «استدلالات تسلسلي» يا «استدلال انسان سوم» و «عدم امكان شناخت.» ابتدا مي‌كوشيم تا شرح دقيقي از بخش نخست اين گفت‌وشنود به دست دهيم و در ادامه با تحليل استدلالات پارمنيدس، نشان مي‌دهيم كه استدلال‌هاي وي برفرض‌هاي «خوداسنادي»، «يكي بالاتر از بسياري» «اصل ناهمانندي» و «اصل يكتايي» استوار است. سپس روشن مي‌كنيم كه پارمنيدس در به‌كاربستن فرض ناهمانندي موجه نيست و نمي‌تواند استدلال تسلسلي خود را اقامه كند. پس‌ازآن به مسئله جدايي صورت‌ها از اشياء اين‌جهاني و در پي آن «عدم امكان شناخت» مي‌پردازيم و با تحليل استدلال وي نشان مي‌دهيم كه پارمنيدس در حكم به عدم امكان شناخت، مرتكب دست‌كم دو خطاي منطقي شده است و از صرف اينكه صورت‌ها از جهان ما جدا هستند، نمي‌توانسته نتيجه بگيرد كه ما از صورتِ دانش بهره نمي‌بريم.