اتصالِ دنيا و آخرت بر بُنيان اصالت وجود

انديشه‌ مدرن با نگاه به پيوندهاي زماني‌ مكاني انسان و با تأكيد بر علم، تكنولوژي و سعادتِ زميني، توجه به سعادت غايي و اُخروي را به‌مثابه گونه‌اي زُهدورزي ناديده انگاشته است كه ازجمله نتايجش ملالت و پوچي است. اين درحالي است كه در زيست‌جهان پيشامدرن، آدميان با تأكيد بر سعادت اخروي، اهميت حيات و سعادت اين‌جهاني را ناديده انگاشته و زندگي را تمرين مرگ مي‌دانستند. دراين‌ميان، نه نتايج ناشي از انديشه‌ مدرن و نه زيستِ دل‌بريده از حياتِ اين‌جهاني مطلوب است و اين هردو به انسدادهايي مي‌انجامد و مسئله اين است كه چگونه مي‌توان به نگرشي دست يافت كه خالي از اين انسدادها باشد؟ پژوهش حاضر به‌روش تحليلي-توصيفي به اين مسئله عطفِ توجه كرده است. به‌نظر مي‌رسد كه بر بُنيان اصالت وجود، دوگانه‌ مذكور تصنعي و غيرواقعي است و مي‌توان با تأكيد بر وحدت شئون و دقايق هستي، بر يگانگي جسم و انديشه و هم‌راستايي سعادت اين‌جهاني و آن‌جهاني تأكيد كرد. حاصل آن‌كه به‌زعم نويسندگان، راه آسمان از زمين مي‌گذرد و آباداني آخرت به‌مثابه باطن جهانِ كنوني، تنها با آباداني و پاسداشتِ حياتِ كنوني ميسر است.