بررسي عشق سعدي براساس نظريۀ روان‏درمانگري اگزيستانسيال اروين يالوم

گسترش چشم‏گير مدل‏ها و شبكه‏هاي ارتباطي؛ همچنين تنوّع نيازهاي زيستي و فرهنگي باعث از بين‏رفتن مرزهاي قراردادي رشته‏ها و علوم به‏ويژه علوم‏انساني شده‏است. امروزه باتوجه به افزايش مشكلات رواني و بالارفتن آمار خودكشي، بشر نيازمند روش‏هايي است، تا با استفاده از آن بتواند‏ گنجايش رواني افراد را بالابِبرد. بنابراين براي كمك به نظريه‏سازي در رشته‏هايي چون روان‏درماني نياز به بهره‏مندي از علومي نظير ادبيات هستيم؛ زيرا روان‏درماني مبتني بر ادبيات به‏علت وجود آموزه‏هاي تعليمي، اخلاقي و ديني، مي‏تواند خدمات شايسته‏اي به روان‏درمانگري كند. سعدي متفكّر بزرگي كه به‏خاطر بيان، حكمت‏ اخلاقي و مشرب فلسفي خود شهرت جهاني پيداكرده‏است، در آثار خود به بيان ارتباط و معناي واقعي عشق‏ورزي پرداخته‏است. در پژوهش حاضر با روش‏هاي توصيفي-تحليلي، مبتني بر مطالعات ميان‏رشته‏اي به بررسي عشق در افكار سعدي با رويكرد روان‏درمانگري اگزيستانسيال يالوم پرداخته‏شده‏است. هدف اصلي پژوهش پاسخ به اين سؤال است كه سعدي و يالوم چگونه به انسان‏ها كمك‏مي‏كنند، تا از طريق عشق و ارتباط با ديگري، با تنهايي اگزيستانسيال خود در زندگي كنار بيايند يا خود را از آن برهانند؟ يافته‏هاي پژوهش نشان‏مي‏دهد، باوجود تفاوت فرهنگي و بُعد زماني-مكاني، هر دو انديشمند با زبان و شيوه‏اي تقريباً يكسان به بيان برقراري ارتباط با ديگري از طريق «عشق عاري از نياز» پرداخته‏اند.