تعيين مسيرهاي گردشگري با روش كمترين فاصله از بهترين تصميم نمونۀ موردي: شهرستان تاريخي دامغان

رونق گردشگري و جذب گردشگر نيازمند برنامه‌ريزي و هدايت درست مخاطب براي بهره‌مندي از حداكثر امكانات و خدمات است. به‌همين‌منظور، امروزه در جهان براي افزايش ضريب ماندگاري گردشگران، مسئله طراحي مسيرهاي گردشگري مطرح شده است. دامغان ازجمله شهرهاي تاريخي ايران است كه ارزش‌ها و پتانسيل‌هاي تاريخي و گردشگري شهري و روستاهايي بسياري دارد. هدف از اين پژوهش، تعيين مسيرهاي گردشگري با شناسايي و بهره‌مندي از تمامي شاخص‌ها و ارزش‌هاي موجود در روستاها و شهر دامغان و درنظرگرفتن طول مسير گردشگري به‌منظور ارزيابي، امتيازدهي و تعيين بهترين مسيرهاي گردشگري و همچنين اولويت‌بندي آن‌ها در اين منطقه، با به‌كارگيري روش حل جديد است. روش تحقيق در اين پژوهش كمّي و توصيفي ـ تحليلي است. شاخص‌هاي در نظر گرفته ‌شده به روش پيمايش محيطي، مطالعات ميداني و كتابخانه‌اي گردآوري شده‌اند كه شامل شاخص‌هاي فرهنگي ـ تاريخي، طبيعي، مذهبي، كشاورزي، مناسبتي ـ فصلي، رويدادهاي تاريخي و خدمات زيرساختي و طول مسير است. درنظرگرفتن شاخص طول مسير مسئله را به تحليل، ارزيابي و تصميم‌گيري چندمعياره ـ چندهدفه (با هدف بازديد از بيشترين جاذبه گردشگري با كمترين طول مسير گردشگري) تبديل مي‌كند؛ بنابراين در كمّي‌سازي داده‌ها از روش حل جديد (همسان‌سازي و كمترين فاصله از بهترين تصميم) استفاده شده است. نتايج عددي حاكي از آن است كه در الويت‌بندي مسيرهاي گردشگري پيشنهادي، ضريب كمترين فاصله از بهترين تصميم در بازه‌ي 0/1468 تا 0/7688 قرار دارد، كه مسير شاهرود ـ دامغان در رتبه اول و مسير اصفهان ـ دامغان در رتبه دوازدهم قرار گرفت.