بررسي اثربخشي برنامه درسي مبتني بر علوم اعصاب شناختي بر بهبود كاركردهاي اجرايي و حافظه فعال دانش آموزان ابتدايي داراي اختلال يادگيري رياضي شهر شيراز

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه درسي علوم عصبي شناختي در بهبود كاركردهاي اجرايي و حافظه فعال دانش آموزان مقطع ابتدايي با اختلال يادگيري رياضي در شيراز صورت گرفت. روش: روش تحقيق نيمه تجربي است. جامعه آماري اين مطالعه شامل كليه دانش آموزان داراي ناتواني در يادگيري رياضي از كلاس دوم تا ششم ناحيه 2 و 4 شهر شيراز است. با استفاده از نمونه گيري تصادفي ساده، سي و يك دانش آموز به طور تصادفي انتخاب و سپس به طور تصادفي در گروه هاي آزمايش و كنترل قرار گرفتند. آموزش در گروه كنترل براساس سبك تدريس سنتي و آموزش در گروه آزمايش براساس الگوي برنامه درسي علوم اعصاب شناختي انجام شد. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه تفاوت بين ميانگين نمرات حافظه فعال در پس آزمون بعد از كنترل پيش آزمون و در دو گروه آزمايش و كنترل برابر بود با 8/740. و Fبرابر با 26/144 با سطح معناداري P≤0.001  و اين، نشان مي دهد كه اين تفاوت، با كنترل پيش آزمون معنادار است. در بخش كاركردهاي اجرايي ميانگين نمرات برابر شد با 205/337 و مقدار F هم 2/94 به دست آمد. كشش(Trend) به سمت اثربخشي مداخله بوده است ولي از لحاظ آماري تفاوت معني داري مشاهده نشده است. بنابراين مي توان گفت كه مداخله تأثير مثبت و معناداري بر حافظه فعال و تأثير غيرمستقيمي بر كاركردهاي اجرايي دانش آموزان داشته است. نتيجه گيري: مداخلات علوم اعصاب شناختي با توجه به برجسته كردن مهارت هاي اساسي يادگيري رياضي مي تواند يك روش مؤثر در بهبود ناتواني يادگيري رياضي باشد.