انتقادات وارد بر عدالت ترميمي

عدالت ترميمي اصطلاحي پركاربرد در دهه‌هاي اخير سياست جنايي است كه مانند هر نظريه و پديدۀ نوظهور ديگر با اقبال كم‌نظيري روبه‌رو گرديده است و در مدح و ثناي آن و مزايا و محاسنش كتاب‌ها نوشته و سمينارها برگزار شد و حتي در عرصۀ ميداني جلوه‌هايي از آن به منصۀ ظهور رسيدند و هنوز هم تلاش‌هايي براي تداوم و توسعۀ اين جلوه‌ها در بدنۀ نظام عدالت كيفري در حال انجام است كه تهيۀ لايحۀ عدالت ترميمي و تلاش براي تدوين قانون عدالت ترميمي از آن جمله است. اين در حالي است كه به نظر نگارنده ديگر زمان تسليم و پذيرش محض و بدون كارشناسي كارآمد و مؤثر در خصوص نظريات نوظهور و جلوه‌هاي عملي آنها بدون ايجاد زيرساخت‌هاي مناسب فرهنگي، اقتصادي، اجتماعي، سياسي و حقوقي به سر آمده و اگر نظام عدالت كيفري كشورمان قبلاً از اين دست اقبال‌ها به عنوان مثال در پذيرش مباحثي چون آزادي مشروط، تعليق اجراي مجازات، جايگزين‌هاي حبس و امثالهم، بهره‌هايي برده است، نبايد دليلي بر موفقيت‌آميز بودن پذيرش هر تئوري نوپديد و عملياتي كردن آن تلقي شود. نگارنده در اين مجال رويكرد عدالت ترميمي را به بوتۀ نقد كشيده و پس از بررسي انتقادات وارد بر عدالت ترميمي در دو حوزۀ ماهيت و نتايج برنامه‌ها، به ناكافي بودن مدل‌ها و برنامه‌هاي آن و ضرورت بررسي كارشناسي چالش‌هاي عدالت ترميمي به‌ صورت همه‌جانبه و تبديل آنها به فرصت دست ‌يافته است و پيشنهاد‌هايي ارائه نموده‌اند. روش گردآوري اطلاعات در اين مقاله، كتابخانه‌اي است و مطالب به روش توصيفي، تحليل شده‌اند.