تأثير طرح‌واره درماني هيجاني بر شدت افسردگي و راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجان بيماران مبتلابه اختلال افسردگي اساسي

مقدمه: اختلال افسردگي شايعرين اختلال روانپزشكي است كه كاهش خلق و غمگيني از نشانه‌هاي بارز آن است كه افراد از يكسري راهبردهايي براي تنظيم هيجان استفاده مي‌كنند. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي طرح‌واره درماني هيجاني بر شدت افسردگي و راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجان است. روش كار: پژوهش حاضر از نوع مطالعات تجربي با گروه كنترل با استفاده از طرح پيش آزمون-پس آزمون است. از ميان بيماران مبتلابه اختلال افسردگي اساسي رجوع كننده به مراكز بهداشتي شهرستان خوي 30 نفر انتخاب و به‌طور تصادفي و مساوي در دو گروه آزمايشي و كنترل گماشته شدند. گروه آزمايش در معرض 9 جلسه درماني يك ساعته قرار گرفتند و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بك (BDI-II) و راهبردهاي نظم جويي شناختي هيجاني –فرم كوتاه (CERQ-SF) در پيش آزمون و پس آزمون جمع آوري شدند و بعد از جمع آوري داده‌ها با استفاده از تحليل كواريانس مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه طرحواره درماني هيجاني بين دو گروه در ميزان شدت افسردگي 161.27= F، راهبردهاي ناسازگار تنظيم شناختي هيجان 41.93=F و راهبردهاي سازگار 31.13=F در سطح 0.001 تفاوت معناداري ايجاد كرده است. اندازه اثر طرحواره درماني هيجاني براي شدت افسردگي 0.86، راهبردهاي سازگار 0.65 و راهبردهاي ناسازگار 0.71 به دست آمده است. نتيجه گيري: طرح‌واره درماني هيجاني به عنوان درماني نوظهور متمركز بر هيجان مي‌تواند به عنوان درماني مؤثر و كارآ براي كاهش افسردگي و راهبردهاي تنظيم هيجان به كار رود.