پاسخي بر اشكالات فيزيكاليست‌ها به دكارت درباره رابطه ذهن و بدن (براساس مباني حكمت متعاليه)

مسئله رابطه ذهن و بدن، همواره يكي از مسائل بحث‌برانگيز در تاريخ فلسفه بوده است. در فلسفه غرب، دكارت كه تمايزي كامل بين نفس و بدن قرار داد، نتوانست از عهده تبيين رابطه نفس و بدن برآيد. در همان زمان اشكالاتي به نظريه وي وارد شد. به‌خاطر همين اشكالات، مكتب توازي‌گرايي پديد آمد و سرانجام در قرن بيستم، فيلسوفان ذهن به‌خاطر عدم تبيين از رابطه نفس و بدن، تجرد نفس را منكر شدند. افزون‌براين، با وجود انكار نفس توسط فيزيكاليست‌ها و تلاش آن‌ها مبني بر تبيين رابطه مادي حالات ذهني و بدن، حتي نتوانستند تبيين مقبولي از رابطه مادي حالات ذهني و بدن ارائه دهند و در نتيجه، اين مسئله حل‌ناشده باقي ماند. اما ملاصدرا برابر اصول اساسي و بنيادين فلسفه‌اش - اصالت وجود و تشكيك وجود- توانست تبيين مقبولي از رابطه نفس و بدن ارائه دهد كه برپايه آن، نفس و بدن دو مرتبه از يك وجود واحد هستند و بدن با حركت جوهري توانسته به مرحله تجرد دست يابد.