بررسي خصوصيات فيزيكو‌شيميايي هفت نمونه عسل منطقه سيستان

عسل يك ماده غذايي بسيار عالي و داراي خواص درماني مختلف است. اين ماده طبيعي و شيرين به وسيله زنبور‌هاي عسل از شهد گل‌ها و ترشحات بخش‌هاي زنده گياهان توليد مي‌شود. كيفيت عسل مي‌تواند در اثر عوامل مختلف از جمله نوع گياه و منطقه دچار تغيير شود. بنابراين لازم است خصوصيات انواع عسل به خوبي شناسايي شود. اين تحقيق در راستاي تعيين تركيبات و بررسي خواص شيميايي و بيوشيميايي هفت نمونه عسل جمع‌آوري شده در بهار سال 1399 از زنبورداران مناطق مختلف سيستان شامل زهك، سد سيستان، محمد آباد، جزينك، حسن آباد، بنجار و زابل واقع در استان سيستان و بلوچستان ايران انجام گرديد. بدين منظور آزمون‌هايي مانند اندازه‌گيري رطوبت، اسيديته، pH، گلوكز، فروكتوز، ساكارز، قندهاي احيا كننده، پرولين، فعاليت دياستازي و هيدروكسي متيل فورفورال بر روي نمونه‌ عسل انجام شد و با مقادير استاندارد مقايسه گرديد. نتايج بدست آمده نشان داد كه ميانگين ميزان رطوبت، اسيديته، pH، گلوكز، فروكتوز، ساكارز، قندهاي احيا كننده قبل از هيدروليز، قندهاي احيا كننده بعد از هيدروليز، پرولين، فعاليت دياستازي و هيدروكسي متيل فورفورال به ترتيب: 16/34 درصد،29/21 ميلي اكي والان دركيلوگرم، 3/85، 36/42 درصد، 42/85 درصد، 1/24 درصد، 79/27 درصد، 80/57 درصد، 497/84 ميلي‌گرم در كيلوگرم، (DN) 10/52 16/97 ميلي‌ گرم ‌دركيلوگرم مي‌باشد. با توجه به اينكه عسل مناطق مختلف زابل از نظر خواص فيزيكوشيميايي در محدوده استاندارد ايران قرار داشت، لذا مي‌توان كيفيت عسل اين مناطق را به عنوان عسل استاندارد و مطلوب مورد تاييد قرار داد.