اثر بيوچار و اسيد ساليسيليك بر صفات فيزيولوژيك و عملكرد گياه دارويي سرخارگل (Echinacea purpurea L.) در شرايط عدم تنش و تنش خشكي

به منظور بررسي اثر بيوچار (در سه سطح بدون بيوچار به عنوان شاهد، 20 تن در هكتار و 40 تن در هكتار) و اسيد ساليسيليك (در سه سطح عدم مصرف، 0/5 ميلي‌مولار و 1 ميلي‌مولار) در دو محيط رطوبتي (عدم ‌تنش و تنش خشكي) آزمايش تجزيه مركب در دو مكان، بصورت اسپليت پلات- فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرار در سال 1399 انجام شد. صفات مورد ارزيابي شامل كلروفيل a، كلروفيل b، كارتنوئيد، كربوهيدارت‏هاي محلول، پروتئين كل، فعاليت آنزيم پرولين و عملكرد بيولوژيك بودند. نتايج نشان داد كه كاربرد بيوچار و اسيد ساليسيليك در هر دو مكان سبب افزايش عملكرد بيولوژيك و ميزان كلروفيل a نسبت به شاهد گرديدند. بيشترين افزايش عملكرد بيولوژيك 45/97 و 45/42 درصد به ترتيب در تركيب تيماري 40 تن بيوچار و عدم محلول‌پاشي اسيد ساليسيليك و تركيب تيماري 20 تن بيوچار و محلول‌پاشي اسيد ساليسيليك 0/5 درصد در شرايط تنش خشكي 75 درصد بود. ميزان صفت پرولين در همه تركيبات تيماري كاهش يافت؛ به جز در تركيب تيماري عدم ‌تنش خشكي و استفاده از 40 تن بيوچار و محلول‌پاشي 0/5 درصد اسيد ساليسيليك كه 25/71 درصد افزايش نشان داد. بيشترين افزايش كارتنوئيد (36/66 درصد) در صورت استفاده از 40 تن بيوچار و عدم محلولپاشي اسيد ساليسيليك در شرايط 50 درصد تنش خشكي بدست آمد. هم‌چنين در صورت استفاده از 20 تن بيوچار و محلول‌پاشي اسيد ساليسيليك يك درصد در شرايط تنش خشكي 50 درصد ميزان كارتنوئيد 33/33 درصد افزايش نسبت به شاهد داشت. استفاده از بيوچار و اسيد ساليسيليك در بهبود اثرهاي منفي ناشي از تنش خشكي در گياه سرخارگل مفيد بود.