فلسفه هگل از نگاهي ديگر (با عنوان جديد امناي ژيكتيويسم)

هگل، شقاق يا دوگانگي را سرچشمۀ نياز به فلسفه مي‌ دانست. او مكتب خود را با هدف غلبه بر اين دوگانگي كه چالش مهم نظام ‌هاي فلسفي افلاطون، ارسطو، دكارت و كانت بود، بنيان گذاشت. غلبه بر اين دوئاليسم، مستلزم انكار شيء في نفسه كانتي به عنوان مانع بزرگ اين آرمان بود و لذا هگل با نفي آن، هم صورت و هم مادۀ شناخت را به حوزه ذهن منتقل كرد و با لحاظ اينكه هر دو آفريده ذهن‌ اند، لازم مي‌ آيد كه سراسر كائنات به انديشه تأويل گردد و اين يعني ايده آليسم مطلق. در اين نوشتار اين مكتب را به جاي ايده آليسم مطلق امناي ژيكتيويسم (ذهن- عين گرايي) نام‌گذاري كرده‌ ايم؛ يعني مكتبي كه جهان و همه اشياء آن را حاصل درهم‌ تنيدگي ذهن و عين يا روح و جسم مي ‌داند. امناي ژيكتيويسم بودن اين مكتب را مي‌ توان در تحليل هاي خاص هگل در كاربرد ويژه از اصطلاح سوژه - ابژه و از مبحث درهم‌ تنيدگي متناهي و نامتناهي و نگرش خاص او به روح مطلق به عنوان سوژه تن يافته جستجو كرد.