بهبود محاسبه RPN در روش FMEA با استفاده از تركيب مدل غيرخطي، TOPSIS تجديدنظر شده و منطق فازي

مقدمه: روش FMEA، يك روش ساختار يافته جهت پيدا كردن و شناخت حالات شكست يك سيستم و محاسبه اثرات ناشي از آن مي‌باشد. در اين روش، عدد اولويت ريسك براي هر حالت شكست بر اساس ضرب سه پارامتر احتمال وقوع، شدت اثر و قابليت كشف بدست مي‌آيد كه مورد انتقاد بسياري از محققان قرار گرفته است. در اين تحقيق به منظور رفع معايب اين روش نظير رتبه بندي حالات شكست و وزن دهي پارامترها يك مدل پيشنهادي در محيط فازي ارائه گرديد. روش كار: مدل پيشنهادي در اين مقاله شامل مدل غيرخطي ميخايلوف براي وزن دهي پارامترهاي روش FMEA و مدل تاپسيس تجديدنظر شده براي رتبه بندي حالات شكست مي‌باشد كه از اين تركيب براي اولين بار به منظور بهبود روش تجزيه و تحليل خطرات و اثرات ناشي از آن استفاده شد. يافته ها: مدل پيشنهادي در مجتمع مس شهربابك به منطور ارزيابي ريسك‌هاي ايمني ارائه گرديد بر اساس نتايج حاصل از تحقيق مشخص گرديد كه در اين مدل پيشنهادي پارامتر شدت اثر و قابليت كشف به ترتيب داراي وزن 0/479 و 0/186 مي‌باشند و نتايج رتبه بندي نشان داده است كه ريسك سقوط از ارتفاع از بالاترين و گير افتادن بين اجسام از كمترين اولويت برخوردار مي‌باشند. نتيجه گيري: درمدل پيشنهادي با اتكا به روش‌هاي برنامه ريزي غيرخطي ميخايلوف و تاپسيس تجديد نظر شده به ترتيب وزن قطعي پارامترها بدون مرحله رتبه بندي اعداد فازي و رتبه بندي ريسك‌ها با معيارهاي بيشتري ارائه گرديد؛ لذا مدل پيشنهادي از توانايي بالاتري نسبت به FMEA سنتي برخوردار مي‌باشد و كاربرد آن براي تعيين رتبه بندي ريسك‌ها توصيه مي‌گردد.