بررسي رابطه ژنوتيپ هاي مرتبط با ژن هاي HIF1-α و VEGF با تغييرات توان هوازي به دنبال هشت هفته تمرين استقامتي با شدت متوسط در زنان غير فعال- مطالعه آزمايشي

مقدمه: هدف از پژوهش بررسي رابطه ژنوتيپ هاي مرتبط با ژن هاي HIF1-α و VEGF با تغييرات توان هوازي به دنبال هشت هفته تمرين استقامتي با شدت متوسط در زنان غير فعال بود.روش پژوهش: 23 زن غير فعال 34 تا 43 ساله به صورت غير هدفمند در دسترس انتخاب و 8 هفته تمرين هوازي هر هفته 5 جلسه و هر جلسه 30 دقيقه با شدت55% تا 75% ضربان قلب بيشينه انجام دادند. قبل و بعد از دوره تمرين، توان هوازي توسط آزمون برووس اندازه گيري شد. نمونه بزاقي اخذ و ژنوتيپ­هاي مختلف ژنهاي ژن HIF1- α   شامل CC و  ژنوتيپ­هاي مختلف ژن VEGF شامل GG، CG و CC  اندازه گيري شد، از روشهاي آماري تي زوجي و آنوا براي تغييرات ميانگين هاي توان هوازي و براي بررسي ژنوتيپ ها از روش RLFP استفاده شد.يافته‌ها: نتايج تغييرات توان هوازي آزمودني ها و بررسي رابطه ژنوتيپ هاي مختلف ژنهاي VEGFو HIF1-a  به دنبال هشت هفته تمرين استقامتي با شدت متوسط در ارتباط با ژنو تيپ هاي CC و CT ژن HIF1- α   در ژنوتيپCT برابر با(0.529P=) و ژنوتيپ هاي GG و CC و CGژن VEGF ژنوتيپ  CGبرابر با (0.873=P) بوده كه ژنوتيپ CT ژن HIF1-α  بيشترين افزايش را داشته  اما اين افزايش معنا دار نبوده است. نتيجه‌گيري: هشت هفته تمرين استقامتي با شدت متوسط موجب افزايش توان هوازي در رابطه با پروفايل هاي ژني ژن هايHIF1-α  و VEGF  در زنان غير فعال چاق شده اما تغييرات توان هوازي در ارتباط با  پروفايل‌هاي ژني ژن‌هاي مزبور  معنادار نمي باشد.