نمودهاي عجايب نگاري در چند نسخه برگزيده از ايران عهد ايلخاني و جلايري

عجايب نگاري، ازجمله واژگاني است كه در رابطه با يك سنت ريشه دار در هنر و ادبيات ايران به كار مي‌رود. اين پژوهش با هدف دستيابي به يك سياق مشخص در شخصيت پردازي و فضاسازي خيالي و عجايب نگارانه در هنر دوره ايلخاني، مبتني بر رويكرد مقايسه تطبيقي ميان گزيده‌اي از آثار شاخص هنري و متون داستاني، حكمي و ديني برجاي مانده از اين دوره، با استناد به مطالعات تاريخي و روش توصيفي و تحليلي، متخذ از منابع كتابخانه اي و الكترونيكي پرداخته و درمجموع با دسته بندي نمودهاي عجايب نگاري در آثار يادشده، به طبقه بندي و بررسي وجوه تشابه و تمايز ميان آنها پرداخته و به پرسش: «نمودهاي عجايب نگاري، در نسخه هاي شاخص ايران عهد ايلخاني كدام اند؟» پاسخ داده است. نتيجه حاصل آنكه سنت كاربست صور عجايب در اين دوره داراي زنجيره اي پيوسته و الگومدار از عهد پيش از اسلام تا سده هاي پس از ورود اين آيين در ايران داشته و همين امر افزون بر اشتراك سبك شناختي بصري سبب ساز تشابهات و در عين حال تمايزات ويژه اي شده است. پژوهش حاضر، از نوع بنيادي بوده و با بررسي پژوهش هاي پيشين در حيطه تاريخ، ادبيات، مطالعات فرهنگي و تاريخ نگارگري ايران تنظيم‌شده است.