رابطه رفتارهاي خودمراقبتي با آسيب‌پذيري رواني در بيماران قلبي‌عروقي با نقش واسطه‌اي تبعيت‌درماني

هدف اين پژوهش بررسي رابطه رفتارهاي خودمراقبتي با آسيب‌پذيري رواني در بيماران قلبي‌عروقي با نقش واسطه‌اي تبعيت‌درماني بود. روش اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي مبتني بر تحليل مسير بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي 354 بيمار مبتلا به بيمارهاي قلبي‌عروقي در بيمارستان تخصصي قلب سيدالشهدا در شهر اروميه در سال 1400 بود. بر اساس جدول كرجسي و مورگان با احتمال وجود پرسش‌نامه‌هاي ناقص تعداد 226 نفر از بيماراني داراي بيماري‌هاي قلبي‌عروقي ﭘﺲ از ﺑﺮرﺳﯽ معيارهاي ورود ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺎ روش دردسترس انتخاب شدند. از پرسش‌نامه آسيب‌پذيري رواني (SCL25، نجاريان و داوودي،1380)، پرسش‌نامه تبعيت‌درماني (ADQ، سيد فاطمي و همكاران، 2018) و پرسش‌نامه رفتارهاي خودمراقبتي بيماران قلبي (EHFSB، ولن و همكاران، 2013) گرفته شد. داده ها با استفاده از روش همبستگي پيرسون و تحليل مسير با نرم افزار SPSS 18 و Amos 23 تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه بين رفتارهاي خودمراقبتي و تبعيت‌درماني با آسيب‌پذيري رواني در بيماران قلبي‌عروقي رابطه منفي معني داري وجود دارد (0/01 P). رفتارهاي خودمراقبتي بر آسيب‌پذيري رواني با نقش واسطه‌اي تبعيت‌درماني تأثيري معادل 0/55 دارد. (0/01≥p). مدل پژوهش داراي برازش مطلوبي بود و مقدار ضريب تبيين كلي در مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم برابر با 0/42=R2 بود. اين نتايج بر تاثير عوامل شناختي رفتاري در كنترل آسيب‌پذيري رواني در بيماران قلبي‌عروقي تاكيد دارد.