مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني‌ بر سلامت روان در زنان بعد از خيانت همسر

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره‌درماني بر سلامت روان در زنان آسيب‌ديده از خيانت همسر بود. پژوهش حاضر كاربردي و از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري شامل كليه زنان آسيب‌ديده از خيانت همسر شهر تهران در سال 1400-1401 بود كه به مراكز مشاوره مراجعه كردند. تعداد 60 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي و گواه گمارده شدند. همه آن‌ها پرسشنامه‌ سلامت عمومي (GHQ) گلدبرگ و هيلر (1979) را در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري تكميل كردند و گروه‌هاي آزمايش مداخلات طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند. پس از جمع‌آوري اطلاعات، داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. نتايج نشان داد در مرحله پس‌آزمون و پيگيري بين گروه‌هاي طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد با گروه گواه در متغير سلامت روان تفاوت معني‌داري وجود دارد (0/05 P) و مداخلات درماني باعث ارتقاي سلامت روان زنان خيانت‌ديده شدند. اين در حالي بود كه بين دو گروه طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در هيچكدام از مراحل پس‌آزمون و پيگيري تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (0/05 P). بنابراين مي‌توان گفت روش‌هاي طرحواره درماني و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر سلامت روان در زنان بعد از خيانت همسر اثربخش بودند.