مقايسه اثربخشي شفقت‌درماني و درمان حساسيت‌زدايي از طريق حركت چشم و بازپردازش آن بر عدم تحمل بلاتكليفي در بيماران بهبوديافته از ويروس كرونا

پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي شفقت درماني و درمان حساسيت‌زدايي از طريق حركت چشم و بازپردازش آن بر عدم تحمل بلاتكليفي بيماران بهبوديافته از بيماري كوويد-19 انجام شد. روش پژوهش نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه‌آماري پژوهش را تمامي بيماران بهبود يافته از كوويد-19 شهر خرم‌آباد در سال 1399 تشكيل دادند. نمونه پژوهش 45 نفر بيمار بهبود يافته واجد شرايط و داوطلب شركت در مطالعه بودند كه بصورت هدفمند در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه (هرگروه 20 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش اول، مداخله‌ي شفقت درماني طي 8 جلسه و گروه آزمايش دوم درمان حساسيت زدايي با حركت چشم را طي 5 جلسه دريافت كردند. ابزار پژوهش مقياس عدم تحمل بلاتكليفي (IUS) (فريستون و همكاران، 1994) بود. تحليل داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني انجام شد. يافته‌ها نشان داد بين گروه‌ها در پس‌آزمون و پيگيري عدم تحمل بلاتكليفي تفاوت معني‌داري وجود دارد (0/01 P). هر دو مداخله در عدم تحمل بلاتكليفي تأثير داشتند اما بين دو مداخله تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (1=P). بر اساس نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌توان گفت هر دو درمان شفقت درماني و درمان حساسيت‌زدايي از طريق حركت چشم و بازپردازش آن بر عدم تحمل بلاتكليفي بيماران بهبوديافته از بيماري كوويد-19مؤثر بودند.