رهيافتي نو در شناخت حكمت سياسي انقلاب اسلامي

تحقيق حاضر با روش تاريخي و منطقي، با قراردادن حكمت سياسي انقلاب اسلامي در جايگاه حكمت عملي، آن را به‌لحاظ معرفتي از تزلزل و سياليّت ميان‌رشته‌اي به‌مثابه شاخه‌اي از فلسفه‌هاي مضاف به يك رشته‌ي اصلي حِكمي درجه اول ارتقاء مي‌دهد. دستاورد مهم نظريه‌ي حاضر اين است كه نقش فلسفه‌ي سياسي را در جمع ميان «تحول و ثبات» و «اصالت و حداثت» و عامليت الهي برجسته مي‌كند تا با بارورسازي و اشراب جهان‌بيني توحيدي به دانش‌هاي عملي همانند كلام سياسي، اخلاق سياسي، فقه سياسي و فقه حكومتي، انقلاب اسلامي را به سامان برساند. طرح نظريه‌ي فرآيندي انقلاب اسلامي در قالب مردم‌سالاري ديني در پنج مرحله‌ي «نهضت انقلابي»، «نظام‌سازي»، «دولت‌سازي»، «جامعه‌سازي» و «تمدن‌سازي»، از دستاوردهاي انحصاري حكمت سياسي انقلاب اسلامي است. بازگذاشتن رويكرد فلسفي دورانديشانه به‌سوي افق‌هاي آينده‌نگارانه و تمدن‌سازي تا ظهور حضرت حجت (عج) در هيچ فلسفه‌ي سياسي ديگري بيان نشده است