ارائه چارچوب گزارشگري پايداري مبتني بر ايجاد توازن بين انتظارات ذينفعان و ظرفيت‌هاي شركت

بسياري از ذينفعان، گزارشگري فعلي در رابطه با پايداري شركتي را براي نيازهايشان ناكافي مي‌دانند. لذا اين مهم منجر به ايجاد شكاف بين انتظارات ذينفعان و عملكرد شركت‌ها در گزارشگري پايداري مي‌شود. بنابراين اين پژوهش به دنبال ارائه چارچوب گزارشگري پايداري مبتني بر ايجاد توازن بين انتظارات ذينفعان و ظرفيت‌هاي شركت مي‌باشد. در اين پژوهش تعداد 138 شركت پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بررسي شده است. روش اين پژوهش پيمايشي و نمونه‌گيري آن به صورت هدفمند است، براي بررسي مدل از روش‌هاي آلفا كرونباخ، پايايي تركيبي، اشتراكي و روايي همگرا و براي برازش مدل از بارهاي عاملي، معناداري مسير و نهايتا آزمون تيزوجي استفاده گرديده است. همچنين براي تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از نرم‌افزارSPSS و SmartPLS استفاده شده است، يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه از مجموع 169 مولفه مورد بررسي (طبقه‌بندي شده در 11 گروه)، 85 مؤلفه (بابت افشاءپايداري) مورد انتظار ذينفعان بوده است و در تمامي گروه‌ها غير از طبقه نمايه سازمان، بين وضعيت موجود و مورد انتظار ذينفعان تفاوت معناداري وجود داشته، نهايتا پس از ايجاد توازن بين مولفه‌ها الگويي شامل 60 مولفه در قالب گزارش پايداري شركتي متوازن ارائه گرديد.