مدل يابي معادلات ساختاري پيش‌بيني اضطراب مرگ براساس اضطراب كوويد-19 با نقش ميانجي گري تنظيم هيجان و معناي زندگي

سابقه و هدف: با بروز همه‌گيري ويروس كوويد-19 و پيامد‌هاي آن، مساله مرگ و زندگي يك موضوع قابل توجه شده است. مطالعات گذشته نشان مي‌دهند كه وجود معنا در زندگي و توانايي تنظيم هيجان مي‌تواند نقش موثري در كنترل اضطراب مرگ داشته باشد. در پژوهش حاضر، رابطۀ بين اضطراب كوويد-19 و اضطراب مرگ با ميانجي‌گري دشواري تنطيم هيجان و وجود معنا در زندگي بررسي شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه از نوع همبستگي، جامعۀ پژوهش شامل تمامي بزرگسالان دامنه سني 18 تا 60 سال شهر مشهد در سال 1400-1399 بود، كه از بين آن‌ها 583 نفر به صورت در دسترس نمونه‌گيري شدند. ابزارهاي سنجش داده‌ها شامل نسخه فارسي پرسشنامه اضطراب مرگ Templer، پرسشنامۀ اضطراب كوويد-19، پرسشنامۀ دشواري تنظيم هيجان و پرسشنامه وجود معنا در زندگي بود. روابط همبستگي و عليتي متغيرهاي پژوهش با استفاده از روش آماري تحليل مسير و نرم‌افزارهاي 25 SPSSو24 AMOS بررسي شد. يافته‌ها: بين اضطراب مرگ با اضطراب كوويد-19 (0/31) و دشواري در تنظيم هيجان (0/47) همبستگي معني‌دار و مثبت وجود دارد. همچنين همبستگي بين اضطراب مرگ با معناي زندگي معني‌دار و منفي (0/43) مي‌باشد و اضطراب كوويد-19 به صورت غيرمستقيم به واسطۀ دشواري تنظيم هيجان و وجود معنا در زندگي، قادر به پيش‌‌بيني اضطراب مرگ بود. استنتاج: اضطراب كوويد-19، تنظيم هيجان و وجود معنا در زندگي نقشي كليدي در اضطراب مرگ افراد دارند، بنابراين آموزش تكنيك‌هاي تنظيم هيجان و معنابخشي عميق زندگي مي‌تواند نقش پيشگيرانۀ مهمي در بروز اضطراب مرگ مرتبط با كوويد-19 داشته باشد.