بررسي اثرات نسفاتين-1 روي نفوذپذيري سد خوني-مغزي، نمره نورولوژيكي و ادم مغزي به دنبال القاي تروماي مغزي در موش صحرايي نر: يك مطالعه رفتاري و بيوشيميايي

سابقه و هدف: آسيب مغزي ناشي از تروما (TBI) يكي از پيچيده‌ترين بيماري‌هاي شناخته شده درسيستم عصبي مركزي مي‌باشد. نسفاتين يك پليپپتيد 82-آمينو اسيد است كه بر سيستم عصبي مركزي موثر است. در اين پژوهش نقش محافظت نوروني نسفاتين در فرايند ضربه مغزي منتشر در موش صحرايي و هم‌چنين تاثير آن روي ميزان ماتريكس متالوپروتئيناز-9 (MMP-9) بررسي شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، 56 موش صحرايي نر نژاد ويستار به روش مارمارو تحت TBI قرار گرفتند و 30 دقيقه بعد نسفاتين با دوزهاي مختلف به صورت داخل صفاقي تزريق و در روز دوم و سوم تكرار شد. در زمان‌هاي قبل از ضربه، بلافاصله پس از به هوش آمدن پس از القا ضربه، 24، 48 و 72 ساعت بعد از ضربه، Veterinary Coma Scale و تست‌هاي حركتي و تعادلي Beam Walk و Beam Balance در رت‌ها ثبت شد. پس از 72 ساعت،CSF از سيسترنا مگنا جمع‌آوري و جهت انجام آزمايش الايزا براي بررسي ماتريكس متالوپروتئيناز-9 استفاده شد. يافته‌ها: تجويز داخل صفاقي نسفاتين در دوزهاي0 5 و µg/kg 10 مي‌تواند باعث كاهش ادم مغزي، تخريب سد خوني مغزي و نمرات عصبي و تعادلي حركتي (P 0.0001) در مقايسه با گروه كنترل (شم و سالم) شود (P 0.0001). لازم به ذكر است كه نسفاتين در دوز µg/kg 20 مؤثر نبود(0/05 P). استنتاج: نسفاتين توانسته است بر پيامدهاي تروما تأثير بگذارد و ادم مغزي را كاهش دهد، بهبود سد خوني مغزي و نمرات عصبي و تعادلي را تسريع بخشد. لازم به ذكر است احتمالاً بخشي از اين اثرات محافظتي عصبي نسفاتين از طريق كاهش MMP-9 مي‌باشد.