اثربخشي سيستم رواندرماني تحليل شناختي رفتاري بر واكنش‌پذيري شناختي و كاهش نشانگان بيماران افسرده مداوم

زمينه و هدف: افسردگي يكي از شايع‌ترين اختلالات رواني بوده كه همه گروه‌هاي جامعه در هر رده سني را شامل مي‌گردد و شيوع آن نسبت به سن و جنس در جوامع مختلف متفاوت مي‌باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر اثربخشي سيستم رواندرماني تحليل شناختي رفتاري بر واكنش‌پذيري شناختي و كاهش نشانگان بيماران افسرده مداوم بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري سه‌ماهه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه بيماران افسرده مراجعه‌كننده به مراكز درمان روان‌پزشكي و روان‌شناختي شهرستان اروميه در زمستان و بهار 1400-1401 بود كه از اين جامعه تعداد 30 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه به‌صورت تصادفي گمارده شدند. همه افراد در هر سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري مقياس افسردگي بك (1961) و شاخص حساسيت به افسردگي ليندن (2003) را تكميل كردند. درنهايت داده‌ها به روش‌هاي تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر با كمك نرم‌افزار SPSS24 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد تفاوت معني‌داري در هر دو متغير واكنش‌پذيري شناختي و نشانگان افسردگي بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل وجود داشت (0.01 P). به اين معني كه سيستم رواندرماني تحليل شناختي رفتاري بر واكنش‌پذيري شناختي و كاهش نشانگان بيماران افسرده مداوم اثربخش بود (0.05 P). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش بيانگر اين است كه سيستم رواندرماني تحليل شناختي رفتاري بر واكنش‌پذيري شناختي و كاهش نشانگان بيماران افسرده مداوم مؤثر است و ازاين‌رو مي‌تواند در مداخلات باليني براي درمان افسردگي مداوم بكار گرفته شود.