بررسي و نقد كتاب مقدمه‌اي بر زبان‌شناسي شناختي

اين مقاله با هدف بررسي و نقد كتاب مقدمه‌اي بر زبان‌شناسي شناختي، نوشتۀ اونگرر و اشميت با ترجمۀ جهانشاه ميرزابيگي (1397)، نوشته شده است. پس از بررسي متن انگليسي كتاب مشخص شد كه گرچه اين كتاب يكي از منابع اصلي و شناخته‌شدۀ زبان‌شناسي شناختي است، كاستي‌هايي دارد كه از ميان آن‌ها مي‌توان به توجه ناكافي به بنياد‌ها و فرض‌هاي اساسيِ زبان‌شناسي شناختي، جهاني‌هاي زبان، تنوع زباني از ديدگاه زبان‌شناسي شناختي، و بدن‌مندي و شالودۀ جسماني زبان و شناخت اشاره كرد. هم‌چنين، هرچند دربارۀ برخي از مباحث مطرح‌شده در معناشناسي شناختي هم‌چون استعاره، مجاز، طرح‌واره‌هاي انگاره‌اي، و آميختگي مفهومي به‌خوبي بحث شده است، به برخي از مباحث آن هم‌چون نيروپويايي چندان توجه نشده است. پس از بررسي ترجمۀ اثر، كاستي‌ها و ايرادهايي در آن مشاهده شد كه مهم‌ترين آن‌ها عبارت‌اند از: معادل‌گزيني‌هاي نامناسب برخي اصطلاحات تخصصي و گاه غيرتخصصي، اشكالات چشم‌گير در برگردان واژه‌ها، عبارت‌ها، و جمله‌ها به فارسي كه آن‌ها را مي‌توان تحت‌ عناوينِ نادرستي ترجمه، نارسايي ترجمه، و نايك‌نواختي ترجمه مطرح كرد، و اشكالات پرشمار در ارجاع‌هاي درون‌متني و برون‌متني. ازاين‌رو، پيش‌نهاد مي‌شود كه كتاب از نظر املايي، انشايي، و ترجمه‌اي بازنگري شود.