تحليل آمايش نواحي مرزي از منظر جغرافياي سياسي مرز مطالعه موردي: نواحي مرزي استان كردستان

آمايش نواحي مرزي در بعد امنيت و توسعه يكي از راهبردهاي هر كشوري محسوب مي‌شود. هر كشوري كه اهميت اين موضوع را خوب درك كند و با توجه به پارامترهاي مؤثر در نواحي مرزي بر اساس اصول كارشناسي و علمي مرزها را مديريت كند، نتيجه آن امنيت پايدار براي كشور و توسعه در ابعاد مختلف خواهد بود. مرزها محل توليد تهديد و فرصت‌هاي متعدّدي محسوب مي‌شوند. كشور ايران با عنايت به مرزهاي طولاني اعم از دريايي، خشكي و رودخانه‌اي با همسايگان مختلف در اين مورد يك استثنا است. يكي از مرزهاي حسّاس و استراتژيك ايران با توجه به محل زيست قوم كُرد با گرايش‌هاي قومي ـ مذهبي متفاوت با هسته كشور و داراي عقبه جغرافيايي در كشور عراق، مرزهاي استان كردستان محسوب مي‌شوند. داده‌هاي مقاله حاضر، ماهيتي توصيفي ـ تحليلي دارد و با جمع‌آوري داده‌هاي ميداني و تحليل آماري داده‌ها گردآوري‌شده است. در روش ميداني به‌وسيله نظرسنجي از 384 نفر از كارشناسان و نخبگان بومي و با استفاده از نرم‌افزار spss به تبيين شاخص‌هاي اثرگذار در تقدّم امنيت بر توسعه در آمايش نواحي مرزي استان كردستان و سپس اولويت‌بندي شاخص‌ها پرداخته‌شده است. نتايج پژوهش با توجه به آزمون ‌t با سطح اطمينان 95 درصد و نتايج حاصل از پرسش‌نامه نشان مي‌دهد كه ترتيب اولويت اثرگذاري عوامل مؤثر بر تقدّم امنيت بر توسعه در آمايش نواحي مرزي استان كردستان به ترتيب شاخص‌هاي سياسي ـ ژئوپليتيكي، ژئوكالچر، ژئواستراتژيكي و در نهايت شاخص ژئواكونوميكي است كه هر يك از اين شاخص‌ها به زير شاخص‌هاي مختلفي تقسيم‌بندي و سپس اولويت‌بندي شده‌اند.