اصل ممنوعيت استناد به عمل نامشروع خويش؛ مطالعه‏اي تطبيقي در فقه اسلامي و حقوق ايران

يكي از مباحث مهم، كه در مباحث حقوق ايران معمولاً مغفول واقع مي‌شود، تأثير ارتكاب عمل نامشروع بر حقوق اشخاص است. در اين رابطه، اصل ممنوعيت استناد به عمل نامشروع خويش اقتضاي آن دارد كه آلوده بودن دستان شخص در نتيجۀ ارتكاب عملي ناروا منجر به محروميتش از ديگر حقوقي شود كه در شرايط عادي از اين رهگذر بدو مي‌رسيده است. در اين اثر تلاش شد با استفاده از روش تحليلي‌ـ كتابخانه‌اي به اين پرسش اصلي پاسخ داده شود كه آيا اشخاص از استناد به عمل نامشروع خويش ممنوع هستند؟ موارد و مصاديق ممنوعيت استناد به عمل نامشروع خويش كدام است و اثر وضعي چنين ممنوعيتي چيست؟ در پاسخ به اين پرسش‏ها و با بهره‌گيري و تحليلِ آثار فقها به اين نتيجه دست ‌يافته شد كه پذيرش اين اصل، تحت شرايطي، هيچ ناسازگاري با مباني نظام حقوقي ما ندارد و در قوانين موجود پاسخ‌هايي درخور به مثابة ضمانت اجرايِ مناسب اين اصل مي‌توان يافت.