بررسي تطبيقي كاركرد عقل در كلام فلسفي و تفكيكي

كاركردها و چگونگي كاربست عقل از مسائل مهم روش‌شناختي در حوزه علم كلام و معارف اعتقادي است. در تاريخ علم كلام شيعه، عقلگرايي، بويژه عقل فلسفي را مي‌توان رويكرد غالب به حساب آورد. در عين حال در حدود و ثغور و چگونگي كاربست عقل و ميزان اعتبار بخشي به آن اختلافاتي رخ نموده است. مقاله حاضر درپي آن است كه اين مساله را با روش اسنادي – تحليلي، از منظر كلام عقلي فلسفي و كلام تفكيكي كه آن نيز مدعي نوعي عقلگرايي به نام خرد نوري و فطري است بررسي كند. نقش چنين تحقيقاتي در سنجش ميزان قوت و ضعف هر يك از دو مدل روشگاني ياد شده و كمك به توسعه و تعميق منطق علم كلام ضرورت بخش آن است. نتيجه اين تحقيق دريافت وجوه كارآمدي افزونتر عقلگرايي اصطلاحي اعم از منطقي و فلسفي در علم كلام و بيان ناراستي‌ها و نارسايي هاي مدل تفكيكي در اين عرصه است.