داشتن شاهد در معرفت شناسي

ديدگاه‌هاي مختلف در توجيه معرفتي ناگزير از پاسخ به اين پرسش اند كه شناسا تحت چه شرايطي يك شاهد را داراست. سه ديدگاه مهم درباره‌ چيستي داشتن شاهد ميان معرفت‌شناسان وجود دارد: ديدگاه افراطي در داشتن شاهد، ديدگاه تفريطي در داشتن شاهد و ديدگاه ميانه‌رو در داشتن شاهد. در اين مقاله، در ضمنِ تبيين و ارزيابي ادله‌ي ديدگاه‌هاي سه‌گانه در داشتن شاهد، به اين نظر مي‌رسيم كه از طرفي، ديدگاه‌هاي افراطي و تفريطي در داشتنِ شاهد قابل دفاع نيستند و از طرف ديگر، تقريري از ديدگاه ميانه‌رو در داشتن شاهد قابل دفاع است. خواهيم ديد كه اين ديدگاه از مشكلاتِ ديدگاه‌هاي رقيبش نيز مبرا است؛ از اين رو، مي‌توانيم بنابر اين ديدگاه در داشتن شاهد، معتقد شويم كه p شاهدِ در دسترسِ شناسا مربوط به q در t است اگر و تنها اگر در t يا شناسا بالفعل از p آگاه باشد يا شناسا مستعدِ به يادآوري p هنگامي كه تأمل درباره پرسش از صدقِ q مي‌كند، باشد.