خوانش زبان صناعي «ني نامه» مثنوي مولوي بر مبناي الگوي «قرائت تنگاتنگ» سلينا كوش

هدف اين پژوهش، خوانش زبان صناعي «ني نامه» مثنوي مولوي بر مبناي الگوي «قرائت تنگاتنگ» سلينا كوش است. رويكردي كه افزون بر تفسير جزئيات زباني و روابط متقابل آن ها، تحليل متغيّرهاي ديگري همچون بافتار، بينامتنيت، روايت و ژانر متن را نيز ضروري مي شمارد. اين مقاله، به شيوۀ توصيفي- تحليلي مي كوشد به اين پرسش‌ها پاسخ دهد كه راهبرد شاعر در به كارگيري زبان صناعي در «ني نامه» مثنوي چيست؟ و كاركرد هريك از صناعات در تحقّق اهداف اين متن و انسجام كلّي آن چگونه است؟ نتايج نشان مي دهد كه صناعات به كار رفته در «ني نامه» طي يك فرايند منسجم، در دو گروه كلّي جاي مي گيرند:1) مرتبط با «بشنو»؛ 2) مرتبط با «ني». گروه نخست با افزايش موسيقي كلام، مخاطب را به «شنيدن» ترغيب مي كند؛ اصل وحدت در كثرت و فناپذيري جهان اضداد را به نمايش مي گذارد و گروه دوم، جلوه هايي از «از خودتهي‌شدن»، هرولۀ روح آدمي براي رهايي از قفس تن، مجازي بودن دنياي ما، غير قابل درك بودن عشق و غيره را.