مباني حفظ محيط زيست و همكاري‌هاي بين‌المللي زيست‌محيطي در اسلام

هدف پژوهش حاضر بررسي مباني حفظ محيط زيست و همكاري‌هاي بين­المللي زيست محيطي در اسلام است. اين پژوهش با استفاده از مباني اسلامي در بخش نظري، طبيعت جهان را از مواهب الهي دانسته كه بايد انسان براي حفظ حيات و بقاي خويش و تمامي موجودات بهترين روش را در بهره‌برداري از آن بكار گيرد. در عين حال اين بينش، آدمي را با مبداء هستي پيوند داده و در مواجهه با طبيعت و مسائل زيست محيطي علاوه بر تبعيت از قواعد و اصول اسلامي، اتصال و ارتباط با شريعت را با وصف عقل و نقل برقرار مي‌سازد. در بُعد عملي با استناد به قواعد و اصول اسلامي بيان شده، اسلام، احكام و دستوراتي در حوزه محيط زيست دارد كه هر كدام از آن‌ها مانع جدي در به وجود آمدن بحران‌هاي زيست محيطي خواهد بود. اصولي چون اصل اباحه و لزوم حفظ توازن در طبيعت، اصل مصلحت و قواعدي چون قاعده لاضرر، قاعده اتلاف و قاعده تسبيب و سيره عقلاء، مسئوليت‌هاي آحاد افراد بشر را در جلوگيري از تخريب و آلودگي محيط زيست و همچنين ميزان بهره‌برداري از آن را تعيين و اثبات مي‌نمايند.