بازخواني دو رويكرد عدالت‎محور و اعتدالي در سياست هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران

هدف پژوهش حاضر بازخواني دو رويكرد عدالت‎محور و اعتدالي در سياست هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران است. از آنجايي كه سياست هسته‎اي دولت احمدي‎نژاد و دولت حسن روحاني بيشتر از سياست‎هاي هسته‎اي دولت‎هاي ايران بعد از پيروزي انقلاب اسلامي داراي اهميت است، لذا در اين پژوهش سياست هسته‎اي دو دولت مذكور، به صورت تطبيقي مورد بررسي قرار مي‎گيرد. روش پژوهش توصيفي- تحليلي بوده و يافته‎هاي پژوهش بيانگر آن هستند كه رويكرد سياسي هسته‎اي دولت احمدي‎نژاد با بهره‎گيري از الگوي نظري واقع‎گرايي مبتني بر ديپلماسي هسته‎اي تهاجمي بوده كه نتيجه آن صدور قطعنامه، اجماع جهاني و در نتيجه قرار گرفتن كشور ايران در ذيل بند هفتم منشور ملل متحد بود. در مقابل سياست هسته‎اي تهاجمي دولت احمدي‌نژاد، سياست هسته‎اي تعامل‎گرا قرار دارد كه دولت روحاني با بهره‎گيري از گفتمان اعتدال، از آن به‌مثابه مكانيزمي براي پيشرفت كشور و كسب جايگاه كشور در معادلات بين‎المللي و در نتيجه ابزاري براي تعامل با جهان استفاده كرد. نتيجه چنين سياستي عقد برنامه جامع اقدام مشترك، خارج شدن كشور از ذيل بند هفتم منشور ملل متحد و رفع تحريم‎ها به صورت نسبي بود.