اثر نانو ذره‌ي اكسيد منيزيم بر استرس اكسيداتيو در مدل پاركينسون موش هاي صحرايي نر

از آنجا كه مطالعات محدودي به ارزيابي اثرات آنتي اكسيداني نانو ذره ي اكسيد منيزيم بر بيماري پاركينسون پرداخته اند، بنابراين هدف از انجام مطالعه ي حاضر، بررسي اثر نانو ذره ي اكسيد منيزيم بر استرس اكسيداتيو در مدل پاركينسون القا شده روي موش هاي صحرايي نر است. در اين مطالعه ي تجربي، 54 موش صحرايي بالغ نر به 9 گروه 6 تايي تقسيم شدند كه شامل كنترل سالم، كنترل پاركينسوني دريافت كننده ي 6- هيدروكسي دوپامين در ناحيه بطن جانبي، گروه شم دريافت كننده ي نرمال سالين و گروه هاي تجربي سالم دريافت كننده نانو ذره ي اكسيد منيزيم در دوزهاي 2.5، 5 و 10 ميلي گرم بر كيلوگرم، گروه هاي تجربي پاركينسوني كه علاوه بر القاي پاركينسون، نانو ذره اكسيد منيزيم را در دوز هاي 2.5، 5 و 10 ميلي گرم بر كيلوگرم وزن بدن دريافت كردند. تجويز نانو ذره به مدت 30 روز به صورت درون صفاقي بود. پس از آن، پارامتر هاي استرس اكسيداتيو MDA، CAT و SOD در بافت مغز اندازه گيري گرديد. نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه درمان با نانو ذره ي اكسيد منيزيم به صورت معناداري ميزان پارامتر هاي استرس اكسيداتيو را در بافت مغز كاهش داد (0.05 p ). تيمار نانو ذره ي اكسيد منيزيم در دوز هاي  5 و 10 ميلي گرم بر كيلوگرم موجب كاهش  MDAدر گروه هاي پاركينسوني نسبت به گروه حيوانات كنترل پاركينسوني گرديد، همچنين تيمار نانو ذره ي اكسيد منيزيم در دوزهاي 5 و 10 ميلي گرم بر كيلوگرم در گروه پاركينسوني موجب افزايش معني داري در ميزان فعاليت آنزيم هاي SOD و CAT در مقايسه با حيوانات كنترل پاركينسوني گرديد. در نتيجه مي توان گفت، نانو ذره ي اكسيد منيزيم با اثربخشي بر كاهش فرآيندهاي استرس اكسيداتيو در مدل پاركينسون، مي تواند نقش اميدوار كننده اي داشته باشد.