سفرنامه‌ها و فرآيندهاي تأثيرگذار بر چگونگي اعمال قدرت در دوره‌ي استقرار صفويه از دوره شاه اسماعيل تا روي كار آمدن شاه‌عباس (996-907 هـ- ق)

نگرش سفرنامه‌ها به مسئله‌ي اعمال قدرت در دوره‌ي نخست حكومت صفويه، عمده مؤلفه‌هاي مذهبي- سياسي- اجتماعي و اقتصادي دخيل در نوع سياست ورزي و اعمال حكومت صفويان را دربر مي‌گرفت. عطف توجه سفرنامه نويسان به مسئله اعمال قدرت در دوره‌ي نخست حكومت صفويه به‌گونه‌اي است كه بخشي از مهم‌ترين الگوها، روش‌ها و بن‌مايه‌هاي سياست و حكومت در اين دوره را شامل مي‌شود. پژوهش حاضر درصدد ارزيابي بررسي روايت سفرنامه نويسان از مسئله اعمال قدرت در دوره نخست حكومت صفوي است و مي‌كوشد با اتكا به داده‌هاي سفرنامه‌هاي موجود و با روش توصيفي- تحليلي به اين پرسش پاسخ دهد كه مؤلفه‌هاي تأثيرگذار بر چگونگي اعمال قدرت سياسي در ايران عصر صفوي (دوره‌ي نخست) از نگاه سفرنامه نويسان كدام‌ها بوده‌اند و تأثير اين مؤلفه‌ها بر اين ساختار سياسي چگونه بوده است؟بررسي ها نشان داد براي سفرنامه نويسان مذهب و نهاد دين، اقتصاد و تحولات مربوط به آن و شخص شاه و نيروهاي طرفدار وي، به‌مثابه مهم‌ترين مؤلفه‌ها در ساختار سياسي عصر صفوي در دوره موردبحث در اعمال قدرت همبستگي چندجانبه داشت و اين مؤلفه‌ها و چگونگي تأثيرگذاري آنان بر مسئله اعمال قدرت، ذهن و زبان سفرنامه نويسان را به خود معطوف مي‌ساخت.