بررسي رابطه فرسودگي شغلي و خودكارآمدي در معلمان متوسطه اول؛ با تاكيد بر نقش ميانجيگري سخت رويي

هدف پژوهش حاضر بررسي ارتباط فرسودگي شغلي و خودكارآمدي با تاكيد بر نقش تعديل كننده سخت رويي و تاب آوري معلمان متوسطه اول شهرري بوده است. جامعه آماري كليه معلمان متوسطه اول آموزش و پرورش شهرري بود واز نمونه گيري تصادفي طبقه اي استفاده شد. روش تحقيق توصيفي و از نوع تحليل مسير بود. ابزار جمع آوري اطلاعات، پرسشنامه بوده است كه به ترتيب پرسشنامه خودكارامدي شرر و مادوكس (1982) ,تاب آوري كانر و ديويدسون (1990), سخت رويي كوباسا و همكارانش(1982), پرسشنامه فرسودگي شغلي معلمان و مديران ايران آگيلار وفايي(1385) استفاده شد. نتايج نشان مي دهد, اثر مستقيم خودكارآمدي بر سخت رويي (P 0.01، β=0.19) و تاب آوري (P 0.01، β=0.22)مثبت و معنادار و بر روي فرسودگي شغلي (P 0.01، β=0.21) منفي و معنادار بوده است. همچنين سخت رويي بر تاب آوري اثر مستقيم مثبت(رابطه قوي) دارد (P 0.01، β=0.48) و اثر  سخت رويي بر فرسودگي شغلي اثر مستقيم منفي (P 0.01، β=0.34)  است؛ در اين زمينه ضريب اثر مستقيم تاب آوري بر فرسودگي شغلي قابل توجه بود (P 0.01، β=0.39)؛ علاوه بر اثرات مستقيم، اثرات غير مستقيم را نيز در تحليل مسير مشاهده گرديد به گونه اي كه اثرغير مستقيم سخت­رويي از طريق تاب آوري بر فرسودگي شغلي منفي و معنادار بود (P 0.01، β=0.12) واثر غيرمستقيم خودكارآمدي نيز از طريق متغيرهاي سخت رويي و تاب آوري بر فرسودگي شغلي (P 0.01، β=0.14)  منفي و معنادار بود. به عبارت ديگر خودكارآمدي نيز مي تواند متغيرهاي سخت رويي و تاب آوري را تحت تاثير قرار دهد و بدين صورت علاوه بر اثر مستقيم بصورت غير مستقيم نيز باعث كاهش متغير فرسودگي شغلي شود.