اصول، قواعد حقوقي و اقدامات حفاظتي و مديريتي بين المللي در حمايت از گونه هاي زنده دريايي

بهره برداري از منابع زنده دريايي به ويژه ماهيان، از دير باز در زمره مهم ترين راه هاي تأمين مواد غذايي بشر بوده و يك فعاليت اقتصادي درآمدزا به شمار آمده است. در گذشته ديدگاه آن بوده است كه گونه هاي زنده دريايي منابعي بي پايان هستند، اما به تدريج و با افزايش دانش و آگاهي در اين زمينه، ديدگاه كشورها در خصوص نامحدود بودن آنها تغيير نموده و ضرورت حمايت از آنها آشكار گرديد. حقوق بين الملل، حمايت از گونه هاي زنده ي دريايي را در دهه هاي اخير به ويژه با تصويب كنوانسيون ها و اسناد بين المللي متعدد مورد توجه قرار داده است. بايد گفت هر چند حجم وسيعي از قواعد و مقررات بين المللي و منطقه اي در زمينه ي حمايت از گونه هاي زنده ي دريايي وجود دارد، اما صيد بي رويه آنها همچنان ادامه دارد كه نشان از عدم حمايت كافي دولت ها از اين گونه اسناد و عدم اجراي كامل مقررات آنها مي باشد. بر اين اساس ضرورت دارد كه دولت ها تمامي كوشش هاي خود را در بهره برداري و حفاظت از منابع زنده دريايي به طور مسئولانه اي به كار بندند و بديهي است كه بهره برداري مسئولانه و حفاظت بهينه از منابع زنده ي دريايي در جهت منافع همه ي ملت ها و دولت ها بوده و نيازمند همكاري در سطح بين المللي است. همچنين نياز به تدوين و توسعه ي قواعد در خصوص جنبه هاي گوناگون حمايت از گونه هاي زنده ي دريايي وجود دارد كه دولت ها بايستي در اين زمينه نيز اقدامات مقتضي را در سطح بين المللي از جمله از طريق سازمان هاي بين المللي مربوطه اتخاذ نمايند.