بررسي ميزان رضايتمندي شغلي بهورزان شاغل در استان چهارمحال و بختياري و ارتباط آن با متغيرهاي زمينه‌اي در سال 1399

مقدمه: هر سازماني با نيروي انساني ايجاد مي شود و بدون آن هيچ سازماني قادر به ادامه حيات نخواهد بود. با توجه به نقش مهم منابع انساني در نظام مراقبت هاي سلامت و رضايتمندي آنان بر تضمين كيفيت مراقبت ها، پژوهش حاضر با هدف تعيين ميزان رضايتمندي شغلي و ارتباط آن با متغيرهاي زمينه اي در بهورزان شاغل در استان چهارمحال و بختياري انجام شد.روش ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي بود كه در سال 1399 بر روي 164 بهورز شاغل در شهرستان هاي فارسان و كوهرنگ استان چهارمحال و بختياري با استفاده از يك پرسش نامه استاندارد انجام شد. نمره حيطه هاي رضايت شغلي با ميانگين، انحراف معيار و حدود اطمينان 95 درصد توصيف و با استفاده از آزمون هاي Independent t و One-way ANOVA در نرم افزارSPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته ها: ميانگين نمرات حاصل از حيطه هاي سنجش رضايت شغلي شامل 0/88±1/97 براي نظام پرداخت، 0/92±3/28 براي نوع شغل، 0/98±2/69 براي فرصت هاي پيشرفت، 0/69±1/97 براي طرح تحول نظام سلامت، 1/13±3/10 براي جو سازماني،0/85± 3/03 براي سبك رهبري،1/09±3/09 براي شرايط فيزيكي و 0/29±2/26 براي اجراي صحيح بسته هاي شغلي بود. ارتباط معني داري بين نظام پرداخت با سطح تحصيلات بهورزان (0/001 P)، بين فرصت پيشرفت با جنسيت (0/020 = P)، بين رضايت شغلي از طرح تحول سلامت بهورزان با ميزان سوابق خدمت (0/002 = P)، بين جو سازماني با محل خدمت بهورزان (0/025 = P)، بين سبك رهبري با سطح تحصيلات (0/004 = P) و بين اجراي بسته هاي خدماتي بهورزان با محل سكونت آنان (0/004 = P) مشاهده گرديد. نتيجه گيري: بالاترين و پايين ترين ميزان رضايتمندي بهورزان به ترتيب در خصوص نوع شغل و نظام پرداخت مي باشد. در مجموع، رضايت شغلي بهورزان شاغل در شهرستان هاي فارسان و كوهرنگ در حد متوسط بود و نياز به برنامه ريزي جامعي جهت ارتقاي سطح كمي و كيفي شغلي بهورزان ضروري به نظر مي رسد.