بررسي تأثير تمرين مقاومتي بر آسيب‌هاي ساختاري عضله اسكلتي ناشي از مصرف دوزهاي مختلف بولدنون در موش‌هاي صحرايي نر

زمينه و هدف: اجراي تمرينات مقاومتي همراه با مصرف استروئيدهاي آنابوليك توسط ورزشكاران امري معمول است؛ اما تأثير سوء مصرف آن ها در كنار تمرينات مقاومتي، بر تخريب ساختاري عضلات اسكلتي مشخص نيست. هدف از اين مطالعه بررسي اثر دوزهاي مختلف بولدنون بر آسيب عضلاني در كنار تمرينات مقاومتي مي باشد. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي تعداد 36 سر موش نر صحرايي نژاد ويستار (با وزن 5.94 ± 189.53 گرم) به صورت تصادفي به شش گروه (6تايي): كنترل، بولدنون (2ميلي گرم/كيلوگرم)، بولدنون (5ميلي گرم/كيلوگرم)، تمرين، مرين+بولدنون (2ميلي‌گرم/كيلوگرم)، تمرين+بولدنون (5ميلي گرم/كيلوگرم) تقسيم شدند. تزريق استروئيد بولدنون دو بار در هفته به عضله سريني موش تزريق مي شد. برنامه تمرين مقاومتي شامل شش هفته صعود از پلكان، و 3روز در هفته و هر جلسه 3ست (پنج تكراري) بود، كه با 50درصد يك تكرار بيشينه موش آغاز شد، و در پايان هفته ششم به 100درصد رسيد. تغييرات يستوپاتولوژي در بافت عضله چهارسرراني با استفاده از رنگ آميزي هماتوكسيلين و ائوزين، و ميكروسكوپ نوري بررسي گرديد. به منظور بررسي نرماليته داده ها آزمون كلموگروف اسميرنف و جهت تجزيه تحليل آن ها، تحليل واريانس يك طرفه با تست تعقيبي توكي در سطح معناداري 0.05≥P به‌كار گرفته شد. يافته‌ها: پس از مقايسه بين گروهي در وزن موش ها تفاوت معني داري مشاهده نشد. در گروه هاي دريافت كننده ي بولدنون تخريبات خفيف و متوسطي در بافت ساختاري عضله چهارسر ملاحظه شده، كه با اجراي تمرينات مقاومتي بهبود جزئي حاصل گرديد كه از نظر آماري معني دار نبود (0.05 P). نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد كه اجراي تمرين مقاومتي با پروتكل مطالعه حاضر، قادر به جلوگيري و بهبود آسيب عضلاني ناشي از مصرف استروئيد بولدنون نباشد.