تحليلي بر اقناع قضايي در فرايند كشف امور موضوعي دعاوي مدني‏

حل يك مجهول قضايي مستلزم حصول علم و معرفت نسبت به وقايع خارجي مرتبط و مؤثر در دعواست. دادرس براي نيل به معرفت و قناعت وجداني نسبت به وقايع خارجي با يك فرايند رواني، منطقي و حقوقي مواجه است. ايجاد باور و اعتقاد صحيح براي دادرس از جنبۀ رواني مستلزم شناخت مبادي و مراحل تشكيل يك باور موثق است. دادرس در فرايند تحصيل باور و اعتقاد قضايي از جنبۀ رواني و منطقي تابع مقررات خاصي نبوده و فقط ملزم به رعايت اصول و قواعد عام معرفت‌شناسي است. اين مرحله از فرايند دادرسي جزء مقولات معرفت‌شناسي است. پژوهش حاضر به‌صورت تحليلي و توصيفي درصدد است ضمن بررسي و تحليل قواعد معرفت‌شناسي اثبات در دادرسي‌هاي مدني، روش رسيدن به اعتقاد و علم قضايي معتبر و عوامل مؤثر بر آن را از جنبۀ رواني و منطقي بررسي و واكاوي كرده و معياري براي سنجش اعتبار و صدق اعتقاد قضايي ارائه نمايد.