نگرشي انتقادي و تحليلي بر تبصره‌2 ماده‌14 قانون آيين دادرسي ‏كيفري 1392 (جمع ديه و خسارت)‏

در اين مقاله، تبصره‌2 ماده‌14 ق.آ.د.ك. با هدف تعيين قلمرو آن و مطالبه‌خسارت‌هاي مالي و غيرمالي ناشي از صدمات بدني، در كنار ديه، نقد و تحليل شده است. نتيجه‌حاصله اين بود كه ديه صرفاً اتلاف نفس يا عضو يا منافع را جبران مي‌كند و خسارت‌هاي مادي و معنوي ناشي از آسيب بدني از شمول ديه خارج بوده و براساس قواعد عمومي ضمان قهري و مستقل از ديه قابل جبران است، خواه ميزان آنها از ديه بيشتر يا كمتر باشد. بنابراين، حكم مقرر در تبصره‌2 ماده‌يادشده مبني بر عدم قابليت مطالبه‌منافع ممكن‌الحصول و خسارت معنوي در كنار ديه و تعزيرات منصوص قابل انتقاد است و اصلاح آن ضروري مي‌نمايد. در وضعيت فعلي، رويه‌قضايي مي‌تواند اطلاق حكم مقرر در اين ماده را به خسارت‌هاي معمول و متعارف حمل كند و زيان‌ معنوي و منافع ممكن‌الحصول غيرمعمول را در كنار ديه قابل جبران بشمارد.