بررسي تحول نگرش كلامي قاعده لطف به مسئله شمول گرايي در نجات (علامه طباطبايي و جوادي آملي)

در اين نوشتار با تحليل ديدگاه علامه طباطبايي و جوادي آملي دربارۀ قاعده كلامي - فلسفي لطف در مسئله ‌‌شمول‌گرايي در نجات، چگونگي تحول اين نگرش در دو انديشمند و فيلسوف معاصر مورد مطالعه قرار گرفته است. اهميت اين نوشتار در تحليلِ چگونگي ارتباط رويكرد اين دو متفكر در بحث حقانيت اديان و نتايج آن در بحث شمول‌گرايانۀ آن‌ها در خصوص مسألۀ نجات است. در اين ميان علامه طباطبايي به نوعي شمول‌گرايي در حقانيت و نجات است كه طبق قاعده لطف به حداكثري بودن نجات قائل است؛ اما جوادي آملي به انحصارگرايي در حقانيت قائل بوده و به حداقلي بودن آن از نظر نسبي قائل است. اين تحقيق كه به روش توصيفي – تحليلي و با مطالعه تطبيقي آثار اين دو انديشمند به دست آمده است نشان داده است كه علي‌رغم تقرير واحد اين دو متفكر از قاعده لطف در شمول‌گرايي در نجات، برخي مباني و رويكردهاي آن‌ها در ارائۀ اين تقرير از جمله در موضوع بهره‌مندي از قاعدۀ لطف با هم متفاوت است و نشان از تحول كاركرد اين قاعده در فلسفه و كلام اسلامي معاصر دارد.