مفهوم «معنا» در منطق معناي دلوز

دلوز در نقد هستي‌شناسي ذات در كتاب منطق معنا به ارائه «هستي‌شناسي معنا»ي خود مي‌پردازد كه مفهوم «معنا» به‌عنوان نقطه‌ مركزي اين هستي‌شناسي به منظور پيوند هستي و انديشه در آن طرح مي‌شود. وي با استفاده از منطق رواقي و مفاهيمي همچون لكتا، رخداد، اثر، بيان، و ... و همچنين با به كارگيري مفاهيم نسبت واگرايي و هم‌گرايي بين سِري‌هاي تكينگي-رخدادهاي لايب‌نيتس، جايگاه هست-منطقي «معنا» را اثبات مي‌كند. بدين‌ترتيب، هدف از اين مقاله بررسي مفهوم «معنا» در كتاب منطق معناي دلوز و ارائه تبييني از هستي‌شناسي/منطق معناي اوست. بدين منظور، پس از نظري اجمالي بر بستري كه نظريه معنا در آن طرح مي‌شود و از اين نظريات گسست مي‌يابد، در جهت موضع‌يابي معنا در انديشه دلوز پيش مي‌رويم و با ترسيم پيوندهاي معنا با مفاهيم و ايده‌هاي ديگر مي‌كوشيم به فهم هستي‌شناسي/منطق معنا نزديك‌تر شويم و موضع دووجهي معنا را روشن سازيم. بر اين باوريم كه اين گام‌ها در نهايت مي‌تواند نسبت زبان و هستي را در فلسفه دلوز آشكارتر ‌كند.