عقل در محدوده دين تنها از نگاه ابو حامد محمد غزالي

غزالي ضمن تأكيد بر وجود ارتباط محكم بين عقل و دين بر اين باور است كه برخي از عقايد ديني نيازمند تأييد عقلي به معناي عقل نظري است، اما عقل را در درك عملي دين ناتوان دانسته است و دين را ارزشمندتر از عقل مي داند. او معتقد است عقل مقدمه‌اي است براي ورود به ساحت دين. بنابراين او عقل را به كلي كنار نگذاشته و آن را مقدمه‌اي براي رسيدن به ساحت دين در نظر گرفته است و نقش آن را در دريافت حقايق ديني مي‌پذيرد. اين متكلم دست عقل را در رساندن انسان به سعادت حقيقي كوتاه مي داند، و مقام عقل را در مقابل مقام ايمان تنزل مي بخشد. در واقع او عقل را شارح دين مي‌داند. با اين وجود او بين عقل و دين پيوند عميقي قائل است و عقل را بهترين پشتيبان براي دين به حساب مي آورد. غزالي فقط با عقلي مخالف است كه به توان خود و بدون مبنا قرار دادن روش هاي ديگر سعي مي‌كند به باور برسد. از اين رو در اين مقاله به ارتباط عقل و دين پرداخته شده است. روش اين تحقيق از نوع روش كيفي با استفاده از مطالعه هرمنوتيكي شخصيت و متون غزالي مي باشد.