تأملي بر دوگان نفس ـ بدن در آيين اورفه و تأثير آن بر آموزه نفس افلاطون

تمايزانگاري ميان نفس و بدن در تاريخ فلسفه بحثي است درازدامن كه تا به امروز دستمايه‌ پژوهش‌هاي متعدد و پذيراي آراي سلبي و ايجابي در حوزه‌هاي مختلف از مباحث الهياتي تا علوم شناختي بوده‌ است. غالب مفسران بر اين باورند كه نخستين بارقه‌هاي شكل‌گيري اين تمايزانگاري – دست‌كم در حوزه‌ فلسفه - در تأملات متفكران اورفه‌اي و آن بخش از مناسك آنان يافت مي‌شود كه ناظر به مراقبت و پرورش پاره‌ الهي و ناميراي وجود انسان است. در اين پژوهش، پس از نظر به آموزه‌ نفس در آيين اورفه و بررسي خاستگاه اسطوره‌اي آن، به پاره‌هايي از محاورات افلاطون ناظر به آموزه‌ نفس اشاره مي‌كنيم كه معتقديم بر اساس مضامين اورفه‌اي صورت‌بندي شده و به استناد آن‌ها مي‌توان افلاطون را حكيمي اورفه‌اي دانست و روش فلسفي او، ديالكتيك را در كنار آموزه‌هاي نظري، سلوكي عملي در راستاي تعالي و رهايي آن پاره‌ الهي تفسير كرد.