بررسي ويژگي‌هاي روان‌سنجي نسخه فارسي مقياس خود‌ارزيابي خطر سقوط در سالمندان

زمينه و هدف: شناسايي عوامل خطر سقوط به‌منظور پيشگيري از وقوع حادثه و كاهش هزينه‌هاي ناشي از آن ضروري به‌نظر مي‌رسد. اين پژوهش با هدف ترجمه و تعيين روايي و پايايي نسخه فارسي مقياس خود‌ارزيابي خطر سقوط در سالمندان انجام شده‌است. روش بررسي: پژوهش حاضر مطالعه‌اي روش‌شناختي است كه روي 60 نفر از سالمندان عضو كانون بازنشستگي شهر قم در سال 1400 انجام شد و به‌روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند‌. ترجمه بر‌اساس روش پسرو / پيشرو انجام شد. سپس روايي صوري، محتوا و سازه پرسش‌نامه تعيين شد. به‌منظور تعيين روايي سازه از مقايسه گروه‌هاي شناخته‌شده (سالمندان با يا بدون سابقه سقوط)، روايي هم‌گرا و واگرا استفاده شد. تعيين پايايي مقياس با تحليل همساني دروني انجام شد. يافته‌ها: نتايج تحليل مقايسه گروه‌هاي شناخته‌شده نشان داد، ميانگين نمره مقياس خود‌ارزيابي خطر سقوط در سالمندان با سابقه سقوط بيشتر از سالمندان بدون سابقه سقوط است. همبستگي معنادار بين نمرات حاصل از مقياس خطر سقوط با آزمون زمان‌دار برخاستن و برگشت (0.001‌ ‌P، 0.428=r) و آزمون نشستن و برخاستن 30 ثانيه (0.01‌ ‌P، 0.333=r) روايي سازه را تأييد كرد. محاسبه ضريب كودر ريچاردسون مؤيد همساني دروني چك‌ليست (0.624) بود. نتيجه‌گيري: در مطالعه حاضر، روايي و پايايي مقياس خودارزيابي خطر سقوط تأييد شد. با توجه به كاربرد ساده و جامع مقياس در بررسي ارزيابي خطر سقوط و نيز آزمايشات پيشگيري از سقوط سالمندان قابل‌ استفاده است.