پيش‌بيني ميزان بهبود علائم اضطراب فراگير بر‌اساس تحمل آشفتگي، تحمل عدم قطعيت و اجتناب‌شناختي

زمينه و هدف: هدف اين پژوهش، پيش‌بيني ميزان بهبود علائم اضطراب فراگير براساس تحمل آشفتگي، تحمل عدم قطعيت و اجتناب‌شناختي در بيماران مراجعه‌كننده مراكز درماني شهر اصفهان بود. روش بررسي: تحقيق حاضر همبستگي با طرح پيش‌بين بود. نمونه‌اي شامل 129 نفر از بيماران اضطراب فراگير شهر اصفهان به‌روش نمونه‌گيري غير‌احتمالي متوالي است. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه، سيمونز و گاهر (2005)، فريستون و همكاران(1994) و سكستون و داگاس در سال 2004 بود. جهت تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون گام به گام با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از تحليل همبستگي داده‌ها نشان داد پيش‌بيني ميزان بهبود علائم اضطراب فراگير با تحمل آشفتگي همبستگي مستقيم و معنادار (0.01 P)، پيش‌بيني ميزان بهبود علائم اضطراب فراگير با عدم تحمل قطعيت همبستگي معكوس و معنادار (0.01 P) و پيش‌بيني ميزان بهبود علائم اضطراب فراگير با اجتناب‌شناختي، همبستگي معكوس و غير‌معنادار (0.05 P)دارد. همچنين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد تحمل آشفتگي، تحمل عدم قطعيت و اجتناب شناختي ميزان بهبود اختلال اضطراب فراگير را پيش بيني مي كنند و فرضيات پژوهش تأييد شدند. نتيجه‌گيري: براساس نتايج پژوهش مي‌توان گفت افزايش تحمل پريشاني و كاهش تحمل عدم قطعيت بر ميزان بهبود اختلال اضطراب فراگير تأثير‌گذار است و متغير اجتناب ‌شناختي تأثير نداشت.