تجارب پرستاران تازه كار از تعارض كار و زندگي: يك مطالعه تحليل محتوا كيفي

زمينه و هدف: تعارض كار و زندگي به‌عنوان ناسازگاري بين نقش‌هاي كاري و خانوادگي تعريف مي‌شود. برقراري تعادل بين اين 2 نوع نقش چالشي بزرگ براي پرستاران به‌ويژه پرستاران تازه‌كار محسوب مي‌شود. بنابراين اين مطالعه با هدف تبيين تجارب پرستاران تازه‌كار از تعارض كار-زندگي انجام شد. روش بررسي: پژوهش حاضر يك مطالعه كيفي از نوع تحليل محتوا است. تعداد 13 نفر از پرستاران تازه‌كار در بيمارستان‌هاي آموزشي بيرجند به‌روش مبتني بر هدف، انتخاب و نمونه‌گيري تا اشباع داده‌ها ادامه يافت. نمونه‌ها، پرستاران تازه‌كار با 6 ماه تا 1 سال سابقه كاري بودند. روش جمع‌آوري داده‌ها مصاحبه‌هاي باز و بدون ساختار بود. مصاحبه‌هاي ضبط‌شده كلمه به كلمه پياده شد و تحليل اطلاعات هم‌زمان با نمونه‌گيري انجام شد. يافته‌ها: پس از تحليل، داده‌ها در 4 طبقه اصلي (تشويش ذهني ناشي از مشكلات خانوادگي، كم‌رنگ شدن علائق به‌خاطر كار شيفتي،  تنش در ارتباطات خانوادگي و كوتاهي در قبال خانواده به‌واسطه برنامه نامنظم) و در 9 زيرطبقه «دغدغه مراقبت از فرزند ضمن كار، نگراني زوجين از تداخل شيفت كاري، درگيري ذهني از بيماري اعضاي خانواده ضمن كار، دست كشيدن از علائق به‌واسطه شيفت‌هاي چرخشي» و غيره بود. نتيجه‌گيري: ازآنجايي‌كه تعارض كار و زندگي پيامدهاي ناخوشايندي ازجمله كاهش رضايت شغلي و ترك شغل دربر دارد و باتوجه‌به معضل كمبود پرستاران، مديران و برنامه‌ريزان، بايستي با انجام تمهيدات حمايتي مناسب و تمركز بيشتر بر مشكلات پرستاران تازه‌كار از بروز اين قبيل از تعارضات جلوگيري كنند.