انديشه سياسي ماكياولي و تاثير آن در تكوين پديدارشناسي روح هگل

ماكياولي با كشف واقعيت مؤثر و سپس، ايجاد نسبت ميان واقعيت مؤثر با مفاهيمي چون مناسبات انساني، ملت و نجات ميهن، موفق مي‌شود تفسيري جديد از اخلاق، فضيلت و نسبت آن با واقعيت زندگي ارائه دهد و تصور سنتي از اخلاق را در نسبت با زندگي دگرگون سازد. او با قراردادنِ مناسبات انساني و مصلحت عمومي در اكتشاف قانون اخلاقي، زمينه را براي تصور هگل از اخلاق انضمامي و دين قومي فراهم آورد. هگل باتوجه‌به اين تصور ماكياولي است كه ايدۀ اصلي پديدارشناسي روح را كه همان ايجاد رابطۀ ديالكتيكي ميان دوگانۀ آسمان و زمين است به دست آورد. براين‌اساس، تناقض اخلاق با طبيعت و ميل انساني از ميان مي‌برد و به‌واسطۀ پروراندن اخلاق از ريشه‌هاي خواست، ميل و طبيعت انساني، اخلاق را در كلي به نام روح قومي و عرفي قابلِ‌درك معرفي كند. همچنين باتوجه‌به امكاني كه واقعيت مؤثر ماكياولي در اختيار هگل قرار مي‌دهد، او موفق مي‌شود نسبتي ميان ايدئاليسم و رئاليسم برقرار كند و استخراج ايدئاليسم از درون رئاليسم را توضيح دهد. نگارندگان در اين مجال مي‌كوشند كه با ارائه تفسيري نو از شهريار مدرنِ ماكياولي و نشان‌دادن امكانات فلسفي بزرگي كه اين اثر در اختيار فلاسفۀ بعد از خود، خصوصاً هگل، قرار مي‌دهد، نسبتي ميان منطق شهريار ماكياولي و تكوين منطق پديدارشناسي روح برقرار كنند.