بررسي مؤلفه‌هاي كارناوال در داستان‌هاي عزاداران بيل غلامحسين ساعدي

كارناوال يكي از‌ ‌نظريه‌هاي برجسته ميخاييل باختين، منتقد بزرگ قرن بيستم در ادبيات است. ويژگي هاي ‌كه موجب مي‌شود بتوان يك اثر ادبي را كارناوال خواند، زبان كوچه و بازار، طنز، خنده، فرجام‌ناپذيري،گروتسك و... هستند كه مي‌توان در توصيف يك اثر كارناوالي از آنها ياد كرد.كارناوال‌ها جشن‌هاي‌‌عمومي‌ و‌ عاميانه هستند كه در آن‌ها طبقات مختلف جامعه باژگون مي‌شوند و خردمندها، احمق‌ها، دلقك‌ها و پادشاهان تمسخر‌‌‌ مي‌شوند. يكي از آثاري كه قابليت خوانش كارناوالي  را دارد، عزاداران بيل اثر غلامحسين ساعدي است. در اين مقاله براساس روش توصيفي- تحليلي و شيوه كتابخانه‌اي به اين مهم پرداخته شده است. تبيين تضاد چند جانبه و اساسي بين شخصيت‌ها و موقعيت‌هاي فرهنگي و اعتقادي در اجتماع، تجميع امور متضاد با خلق موقعيت‌هاي مناسب و فضاهاي هنرمندانه و همچنين بازتاب جلوه‌‌‌هاي از مرگ و ترس در پايان داستان‌ها، خلق شخصيت‌هاي مسخ شده و ديوانه كه توازن منطق و رسميت را درهم مي‌شكنند، به‌كارگيري زبان عاميانه در موقعيت‌هاي مختلف، وجود ترس و  هراس حاكم بر اتمسفر داستان‌ها، خلق موقعيت‌هاي طنزگونه و خنده‌دار با شيوه‌اي خاص و منتسب به خود و ... در اين رمان بيانگر نشانه‌ها و مؤلفه‌هاي كارناوال‌گرايي در اين اثر است.