بررسي پتانسيل روانگرايي ماسه تثبيت شده با افزودني سيمان

وقوع زلزله يا اعمال ساير بارهاي تناوبي در مناطقي كه سطح آب زير زميني بالا باشد سبب كاهش سختي و مقاومت خاك ماسه اي مي گردد. اين كاهش مقاومت خاك ماسه اي اصطلاحاً روانگرايي ناميده مي شود و در صورت وجود ساختمان و تاسيسات سبب آسيب جدي به آنها مي گردد. در اين پژوهش به بررسي پتانسيل روانگرايي ماسه شهرستان دورود طي زلزله سال 1385 پرداخته مي شود. براي اين منظور ابتدا نمونه‌هاي ماسه‌اي با سابقه‌ي روانگرايي از عمق‌هاي 2/7-1/8 و 3/5-2/7 متري از منطقه مسكوني كه دچار روانگرايي شده است برداشت شده و جهت انجام تست هاي مورد نياز به آزمايشگاه منتقل شده است و پارامترهاي وزن مخصوص بيشينه، رطوبت بهينه، تخلخل بيشينه و كمينه، زاويه‌ي اصطكاك و چسبندگي آن تعيين گرديد. سپس با تعيين سربارهاي مختلف و در CSR 0/2 رفتار ديناميكي ماسه در دستگاه برش ساده سيكلي سيكلي مورد بررسي قرار گرفته است. سپس تاثير درصدهاي مختلف سيمان به عنوان يك افزودني مورد بررسي واقع شده است، نتايج نشان مي دهد افزدون 2 درصد سيمان  سبب افزايش پارمترهاي مقاومتي ماسه مي گردد به طوري كه زاويه اصطكاك از 24 درجه به 29 درجه افزايش مي بايد و چسبندگي نيز به از مقدار اوليه 1 كيلوپاسكال به 13 كيلوپاسكال مي رسد. اين افزايش مقاومت در رفتار ديناميكي هم كاملاً قابل مشاهده است به طوري در تراكم 80 درصد نمونه و زماني كه تنش دورگير 100 كيلوپاسكال است نمونه بعد از 74 سيكل دچار روانگرايي مي گردد ولي افزايش 2 درصد سيمان اين باعث افزايش مقاومت نمونه در برابر روانگرايي شده به طوري كه تعداد سيكل هاي روانگرايي به 740 افزايش مي يابد.