تأثير آموزش تنظيم هيجان بر رفتارهاي انطباقي/ اجتماعي نوجوانان داراي اختلال اضطراب جدايي

پژوهش حاضر باهدف بررسي اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر رفتارهاي انطباقي/ اجتماعي نوجوانان داراي اختلال اضطراب جدايي انجام شد. روش پژوهش نيمه‌ آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل انجام شد. شركت‌كنندگان در پژوهش 20 نوجوان داراي اضطراب جدايي بودند كه از ميان نوجوانان مشغول به تحصيل در پايه‌هاي متوسطه اول و دوم مدرسه هنر و ادبيات تهران در سال تحصيلي 99-1398 شناسايي و به‌صورت تصادفي در دو گروه 10 نفره آزمايش و كنترل جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش، آموزش تنظيم هيجان مدل گراس را در 8 جلسه 90 دقيقه‌اي به‌صورت تك‌نفره دريافت كردند، اما گروه كنترل هيچ مداخله‌اي نگرفت. براي گرد‌آوري داده‌ها در پيش‌آزمون و پس‌آزمون از پرسشنامه‌هاي اضطراب جدايي مارچ و همكاران (1997) و پرسشنامه عملكرد انطباقي/ اجتماعي اسپنس و همكاران (2002) استفاده شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس يك و چند متغيري استفاده شد. نتايج حاصل از تحليل كواريانس نشان داد كه آموزش تنظيم هيجان در افزايش رفتارهاي انطباقي/ اجتماعي در نوجوانان داراي اختلال اضطراب جدايي مؤثر بوده است (0.001 ρ). با توجه به يافته‌ها به نظر مي‌رسد مي‌توان از آموزش تنظيم هيجان به‌منظور مديريت اضطراب و افزايش رفتارهاي انطباقي نوجوانان داراي اختلال اضطراب جدايي به‌عنوان برنامه آموزش تكميلي در كنار ساير روش‌هاي درماني استفاده كرد.