منطق فهم آيت‌الله جوادي آملي در تفسير آيات زن

روش‌شناسي يكي از مهم ترين و بنيادي‌ترين مباحث در گستره تفسير متون مقدس است كه خود در سطوح مختلفي قابل طرح است. بررسي و ترسيم منطق فهم، بدون‌شك يكي از مهم ترين اركان آن است. منطق فهم مفسر، حيطه گسترده‌اي از باورها و شناخت‌هاي عميق او را شامل مي‌شود كه مي‌توان آن‌ها را در ساختارهاي كلي نگاه به جهان، انسان و مباحث معرفت‌‌شناختي، نظام‌مند و تدقيق كرد. اين ساختارها، معياري عمومي و قابل سنجش را جهت تبيين آراء و مقايسه انديشه‌ها فراهم مي‌كند. مشكلات فرهنگي و اجتماعي امروز جامعه بويژه در مساله زن، لزوم ورود به پايه‌هاي فهم را - خاصه در متون مقدس – ضروري كرده است. در اين راستا، اين تحقيق بر آن است كه به روش‌شناسي فهم آيت الله جوادي آملي در نگاه به مبحث زن و ترسيم عناوين سه‌گانه مذكور در آن بپردازد؛ ديدگاه جهان‌شناسي وي، جامعِ ماده و مجرد در مراتب مختلف است. نگاه جوادي آملي در بحث زن، عموما در بخش انسان‌شناسي ظهور و بروز بيشتري دارد. ايشان با تكيه بر نگاه جهان‌شناسي خود، به تقسيم وجود انسان به جسم و روح مي‌پردازند و بخش روحاني وجود را علت همتايي زن و مرد در كمالات انساني و بخش جسماني را به سبب اختلاف در خصوصيات و فضيلت‌هاي نسبي دو جنس، متناسب با مسئوليت‌هاي خانوادگي و اجتماعي مي‌دانند و به شرح اين ديدگاه در مصاديق آيات مي‌پردازند. اين بررسي مي‌تواند الگوي روش‌شناسي تفسيري رايج را جامعيت بيشتري بخشد.